Rozdział 2

- Iris, rada zezwala ci na wejście do Awnas - powiedział pan Samael. Iris stanęła przy ciemnej wyrwie w ścianie. Jeden z członków rady kiwnął głową i urok otworzył przejście do Awnas. Różnokolorowy wir wciągnął dziewczynę. Za każdym razem trzeba było robić to od nowa, więc znudzony Ross, który stał obok mnie, co chwilę ziewał.
- Albercie, rada zezwala ci na wejście do Awnas.
Wysoki, chudy chłopak z czarnymi włosami stanął przed ścianką. Rada otworzyła wejście, a Albert wszedł w Chaos. Z chwilą, gdy przekroczył granicę między światem ludzi, a magicznym, wir stał się czarny. Rada musiała zareagować, ale nie mogli. Żaden z członków nie może wejść do Awnas w czasie szkolenia. Podobno sam Kodeks tego zabronił!
Gdy wir się zamknął, zszokowany pan Samael nakazał ciszę. Zostało jeszcze wielu Juniorów, a elfy na nich czekały.

Przywołał do siebie jednego z Uznanych, który oglądał rytuał. Chłopak miał wysłać wiadomość do Awnas i przekazać, że do magicznej strefy wdarł się ktoś kogo wskazali sami przodkowie jako kogoś specjalnego.
Rada zwołała tej nocy wyjątkowe zebranie. W końcu, po ponad godzinie, jeden z członków rady przyszedł do salonu, w którym siedziałam z resztą Juniorów i Uznanymi. Vanessa wyglądała na zmartwioną. Podobno jeszcze nigdy nie zdarzyło się wskazanie przez przodków.
- Lauro i Rossie, wejdźcie do sali rady - powiedział starszy mężczyzna, a gdy wstaliśmy, poprowadził nas pod ciemne drzwi.
Mężczyzna otworzył je i wpuścił nas do środka. Stanęliśmy jak dwie czarne owce, a cała rada patrzyła na nas wyczekująco. Trzęsłam się z powodu strachu.
- Nie stójcie tak, usiądźcie - powiedziała jedna ze Starszyzny. Niepewnie podeszliśmy do dwóch wolnych krzeseł i usiedliśmy przy wielkim stole.
- Moi drodzy, myślę, że tylko wy i panna Iris Caroll możecie nam pomóc - stwierdził pan Samael.
- Przecież jesteśmy tylko Juniorami - stwierdził Ross, a staruszek, wbrew temu co myślałam, zaśmiał się ciepłym głosem.
- Mój drogi chłopcze, jesteście aż Juniorami! My, jako rada, nie możemy wejść do Awnas w trakcie szkolenia. Gdybyśmy wysłali za tym chłopakiem Uznanych nie mogliby tak długo z nim przebywać.
- W takim razie, dlaczego my? - zapytałam.
- Panno Lauro, przodkowie szepczą, że tylko wy nie rozmawialiście ze wskazanym. Jeżeli nie miałby dobrych intencji, jesteście wykluczeni z grona spiskowców. A poza tym, panna Caroll szybko się wszystkiego nauczy, gdy ma tak otwarty umysł na Urok. - wytłumaczył Samael.
Przez kolejne pół godziny rada tłumaczyła nam na co mamy uważać w magicznej strefie.
Potem wróciliśmy do pokoju, w którym czekali Juniorzy i Uznani.
Kolejni nastolatkowie wchodzili do Awnas, a my nadal czekaliśmy. Znudzony Ross nie zwracał uwagi na zebranych i w połowie rytuału zasnął na kanapie. Wreszcie zostaliśmy sami. Zdenerwowany członek rady przywołał do siebie wiadro i wylał na śpiącego blondyna wodę.
Wściekły chłopak pewnie myślał, że to jakiś żartowniś i chciał się rzucić na starszego, ale w ostatniej chwili Samael pstryknął palcami i Ross skamieniał. Dosłownie. Przede mną stał kamienny posąg chłopaka.
- Miejmy nadzieję, że żądza mordu w tym chłopaku wygasła i kiedy go odczarujemy nie będzie chciał mnie zabić - zaśmiał się najstarszy, choć każdy w sali wiedział, że to nie jest pora na żarty. Sprawa była zbyt poważna, a my, przez zebranie, mieliśmy poważne opóźnienie.
Pan Samael pstryknął, a Ross spadł na podłogę z głośnym hukiem. Mężczyzna, który go obudził śmiał się dosyć głośno.
Pomogłam Lynchowi wstać, a on wytrzepał z włosów trochę kamieni.
- Pamiętajcie wysyłać nam listy o waszym małym zadaniu - przypomniała drobna kobieta.
Stanęłam przed wyrwą w ścianie.
- Lauro, rada zezwala ci na wejście do Awnas.
Przede mną pojawił się kolorowy wir. Przymknęłam oczy, zrobiłam krok wprzód i weszłam w tunel.

~~*~~*~~

Rozdział drugi gotowy do czytania, a następny też już jest. Jak znam życie skończenie czwartego trochę mi zajmie, ale chcę go dopracować, bo wtedy poznacie role Alberta, Laury, Iris i Rossa.
Powiem jedno - nie ocenia się książki po okładce, więc kilkoro z bohaterów wcale nie są tacy, na jakich wyglądają.
Kolejne podziękowania. Najpierw Verini, która, chyba, przez cały blog będzie usuwać te przeklęte powtórzenia.
Dziękuję też Żelowemu Misiowi, Karci Lynch, ponczkowi54 i znowu Verini.
Mam nadzieję, że historia choć trochę Wam się podoba i gdzieś, w bardzo głębokiej głębi, jesteście ciekawi co dalej.
Pozdrawiam, Anais